از «خیام» تا «ایران»؛ دویست شب عشق و ایستادگی

به گزارش ایکنا از همدان غروب که آغاز می شود، دل ها به سمت یک نقطه می روند همان نقطه ای که دویست شب است، پاتوق مردمانی است که با هم بودن را نه یک شعار، که یک سبک زندگی می دانند. دویست شب یعنی دویست بار خداحافظی از گرمای خانه، دویست بار قدم زدن در کوچه هایی که حالا با طنین خنده ها و صحبت های مردمی رفیق آشنا شده اند، و دویست شب اثبات اینکه وقتی پای آرمان ها و هم دلی در میان باشد،  هیچ چیز و هیچ کس و سرما و گرما و خستگی ای نمی تواند صفوف مردمی را از هم بپاشد.

در هر شب از این دویست شب، چهره های تازه ای به جمع اضافه شد؛ جوانانی که پشت پای پدران و مادرانشان ایستادند، کهنسالانی که با وجود سالخوردگی، حضورشان یادآور اصالت و پایداری این شهر بود، و خانواده هایی که تجمعات شبانه را به یک سنت خانوادگی تبدیل کردند. اینجاست که می شود گفت «تجمعات مردم مبعوث شده، دیگر یک رویداد نیست؛ یک روایت است، یک فرهنگ است، و اکنون بخشی از هویت روزمره شهر است.»

در میانه این شب باشکوه در ملایر لحظه ای فرا می رسد که همه چیز به اوج خود رسیده رونمایی از تابلوی «خیابان ایران». خیابانی که سال ها نام و آوازه اش به نام «خیام» بود و مرکزی ترین معبر شهر است؛ جایی که نبض زندگی روزمره ملایر در آن می تپد بازار رفت وآمدها، محل عبور نسلی که در آغوشش بزرگ می شود و شاهد روزها و شب های این مردم است و اما امشب وقتی پرده از روی تابلوی جدید کنار رفت تغییر نام خیابان «خیام» به «ایران» در مرکز شهر، تنها یک جابه جایی ساده در تابلوهای شهری نیست؛ بلکه پیوندی نمادین میان دغدغه های مردم و نام بلند میهن است.

این اقدام که با حضور جمعی از مسئولان، شهروندان متعهد و فعالان فرهنگی صورت گرفت، پاسخی بود به این باور که قلب شهر باید با نامی بتپد که در جان همه ایرانیان ریشه دارد. این نام، انتخابی اتفاقی نیست انتخابی است از جنس وفاداری. نامی که هر روز وقتی شهروندی از این خیابان عبور می کند، یادآور همان دویست شب ایستادگی خواهد بود و می گوید: «اینجا ملایر است، و ملایر به ایران وفادار است.»

انتخاب این نام چشم روشنی دویست شب حضور مردمی است که با عشق و وفاداری پای ایران ایستاده اند، مدیریت و مسئولان شهر ملایر با این اقدام نشان دادند که به جریان زنده ای که در دل شهر جاری است، ارزش و اهمیت می دهند و باید گفت هویت ملی، چیزی نیست که تنها در کتاب ها و مناسبت ها بماند؛ باید در نام کوچه ها، در مسیر رفت وآمدها و در حافظه جمعی شهروندان جاری باشد.

خیابان ایران از این پس، هر روز صبح با اولین عابر بیدار می شود و هر شب، در کنار جمع هم دل ها به خواب می رود؛ تابلویی که دیگر تنها یک نشانی نیست، بلکه یک قول است؛ قولی از جنس پیوستگی میهن و مردم.

اگر بخواهیم از این دویست شب یک حرف بزنیم، آن حرف، حرف «ما» است. در روزگاری که گاهی دور شدن ها و تک روی ها بر زبان ها می چرخد، مردم ملایر نشان دادند که هنوز می شود شانه به شانه ی هم ایستاد هنوز می شود بدون هیچ چشم داشتی، برای باورهای مشترک وقت گذاشت و هنوز می شود یک شهر را با حضور داوطلبانه و صمیمانه مردمانش، به الگویی از همبستگی تبدیل کرد.

در این شب ها، صحبت هایی رد و بدل شد که شاید در هیچ مجلسی نمی شد گفت؛ دغدغه هایی مطرح شد که دل های راستین را به هم نزدیک تر کرد؛ و دوستی هایی شکل گرفت که از جنسِ همان دوستی های قدیمی است؛ بی ریا، بی ادعا و سرشار از اعتقاد. این دقیقاً همان چیزی است که به این تجمعات، جاودانگی می بخشد.

رونمایی از «خیابان ایران» پایان راه نیست، آغاز فصلی تازه است. فصلی که در آن، نام میهن در مرکز شهر جاری است و مردم مبعوث شده ملایر به مسیر خود ادامه می دهند. شاید سال ها بعد، وقتی نوه ها از پدربزرگ ها و مادربزرگ ها می پرسند: «چرا اسم این خیابان ایران است؟»، پاسخ با لبخندی پر از غرور داده شود: «چون درست همین جا، درست زیر همین تابلو، ملت ما دویست شب ایستاد و ثابت کرد ایران، فقط یک نام جغرافیایی نیست ایران، نامِ دلِ ماست.

ملایر این شب را به خاطر خواهد سپرد، همان طور که مردمش همیشه به خاطر می آورنددویست شب، یک دل، یک صف، یک ایران.

انتهای پیام